Δύο όψεις της Ποίησης σε μια στιγμή

 Κάλεσμα αφύπνισης 

Χλοόκαρποι θάλλουν καρποί

και καλλικέλαδα σπουργίτια σιγοψυθιριζουν

Ευωδιές μεθυστικές των βροτων

τα ρουθούνια στομώνουν

Κόρη, που ο Δίας σε τέκνωσε

ο γιός σου ο Ζαγρεας σε καλεί

Η μάνα σου η Δήμητρα σε γυρεύει

Άσε τα έγκατα της γης

παράτα επιτέλους τον στείρο Άδη!

Φύγε απ'την παγωμένη αγκαλιά

Φτάνει πια

σώνουν τα δάκρυα, οι θλίψεις και τα πικρά φιλιά

Εγκατάλειψε 

τα αρπαγιμιαία αντιερωτικα λεχη!

Περσεφόνη, εαρινή και ποθητή

ξύπνα και γύρνα στη ζωή και πάλι!

Σοφία Αντωνοπούλου 19/3/2023

.......................................

Πένθους γυναικεία φύσις 

" Ισχυροί άνεμοι"ανέφερε η επίσημη γραφή

Ο αέρας μου πήρε το παιδί

ανέκραζες οδυρομενη μάνα εσύ

Πέρασαν χρόνια επτά

που εξεδήμησε το παλικάρι

Από τότε

παλικάρια και κόρες πολλά

πήγαν στον ουρανό για να του κάνουν συντροφιά

Σύγκρουση μετωπική συρμών

Έγινε πρόσφατα η αιτία σπαραξικαρδιων κλαυθμων

Όλων των μανάδων γιαγιάδων κι αδελφών!

Ένωσες τους λυγμούς της καρδιάς σου

Κι εσύ...

Μα από ποτέ η θλίψη είναι υπόθεση κατεξοχήν γυναικεία;

Απο τότε που την έδειξε η Νιόβη και την ένιωσε ακόμα κι η Παναγία!

 Σ.Α. 19/3/2023

ΔΕΣΜΩΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ: Σύγχρονη εκδοχή του πλατωνικού μύθου για την βία σε βάρος των γυναικών

 

Ύστερ’ απ’ αυτά, είπα, δοκίμασε να απεικονίσεις την γυναικεία φύση μας ως προς την ισότητα ή την κατώτερότητά μας πλάθοντας με το νου σου μια κατάσταση, όπως η ακόλουθη. Φαντάσου δηλαδή γυναίκες σ’ ένα οίκημα υπόγειο, κάτι σαν σπηλιά, που με το άνοιγμά της, ανοιχτό στο φως του Ύψιστου Αγαθού σε μεγάλη απόσταση, θα απλώνεται σ’ όλο το πλάτος της σπηλιάς.

Και παράστησε τις δεσμώτριες αυτές να βρίσκονται μέσα εκεί από παιδιά αλυσοδεμένες με τα δεσμά των στερεοτύπων, του φόβου και του πόνου από τα σκέλια και τον αυχένα, ώστε να μένουν ακινητοποιημένες και να κοιτάζουν μόνο προς τα εμπρός στη Βία του σώματος και της ψυχής τους, χωρίς να μπορούν, έτσι αλυσοδεμένες καθώς θα είναι, να στρέφουν γύρω το κεφάλι τους…

Κι ένα φως να τους έρχεται από ψηλά κι από μακριά να καταυγάζει την λύση των δεσμών τους, μα να αδυνατούν να το διακρίνουν. Παγιδευμένες στις παραστάσεις των κοινωνικών υπαγορεύσεων, τη δειλία που γεννά το άγνωστο και τυφλωμένες απ’ το προσωπικό τους σκοτάδι αρνούνται να δεχτούν την ύπαρξη του Υπέρτατου Αγαθού. Αφού το φως αυτό δεν το αντιλαμβάνονται οι στομωμένες αισθήσεις τους, δεν υπάρχει.

Κι όμως υπάρχει. Υπάρχει έξοδος διαφυγής. Υπάρχει σωτηρία απ’ το μαρτύριο της βίας. Οι βέλτιστες φύσεις των απελεύθερων δεσμωτριών είδαν αυτό το φως. Θυσίασαν και θυσιάζουν την προσωπική τους ευημερία και κατεβαίνουν στο σπήλαιο της αιχμαλωσίας που γεννά η Βία και τείνουν χείρα βοηθείας σ’ όσες δεσμώτριες μπλέκονται στις αλυσίδες τους, αποκαρδιώνονται και απογοητεύονται.

Όλες οι δεσμώτριες πρέπει να λυτρωθούν, ανοίγοντας τα μάτια της ταλαίπωρης ψυχής τους, με τον ύμνο της αγάπης για τον άνθρωπο στ’ αυτιά τους, με τον εσώτατο πόθο στη φαρέτρα τους και με την αρωγή των επικουρικών στρατευμάτων των απελεύθερων δεσμωτριών. Η νίκη τους στη μάχη για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών είναι δεδομένη!

 

ΣΟΦΙΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ

ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ

Περίπατος στον κήπο

 

 

Πεθύμησα έναν περίπατο στους λειμώνες της ποιητικής

τα μυρίπνοα άνθη της έμπνευσης ν’ απολαύσω

στο πουπουλένιο στρώμα των ονείρων μου να ξαποστάσω.

Σύννεφα μαύρα λογισμών κακών επισκίασαν

την εν λευκώ αχαρτογράφητη πορεία μου

μα οι αχτίδες του άνωθεν των νεφών λανθάνοντος ηλίου

ζέσταιναν την καρδιά μου

κρατώντας ζωντανή την αισιοδοξία μου.

 

Προχωρώ με βήμα αργό

γοργά προσμένω την πεταλούδα μιας λέξης

αυτής που θα θελήσει να συλλέξει

τη νεραϊδόσκονη της σκέψης

και μ’ αραχνοΰφαντο μεταξωτό ποίημα πέπλο

χλόης άπονους πόνους με την πράσινη καλύπτρα να σκεπάσει.

 

Σκύβω χάμω χαμομήλια στης ψυχής τα χώματα να δρέψω

και βρίσκω τριαντάφυλλα κόκκινου έρωτα κρίνα λευκά αγάπης

μαζί με τις τσουκνίδες θλίψης που θέριεψαν ανάμεσα

ποτίστηκαν – φαίνεται  - απ’ το ανεμόβροχο

δηλητήριο που έσταξε

η ανθρώπινη ζήλια κι η κακία

για να ξεράνουν από ρίζας της καλοσύνης τον ανθό

ανεπιτυχώς ευτυχώς.

Δάκρυα συγκίνησης και νέκταρ της χαράς

δροσίζουν το λιβάδι μου κρατώντας τα φρέσκα νεαρά

λουλούδια της καρδιάς μου.

Τι κι αν συχνά δεν περπατώ στου ποιήματος την ατραπό;

Αρκεί που ο Παράδεισος αυτός τις πύλες του ανοιχτές

έχει  πάντα για μένα.

 

© Σοφία Αντωνοπούλου 2/1/2022

 

 

Από την κλειδαρότρυπα της αυτοκριτικής

 Μια απουσία

αυτή του παππού Σπύρου, του πρεσβύτερου

σαν μαύρο πέπλο στην κόμη της εορταστικής χαράς

Μια μετάσταση

αυτή της τριαντατετράχρονης Μαρίας

στους ουρανούς, που επέβαλε η μετάσταση

σαρκοβόρου καρκίνου του μαστού.

Μια ευλογία

αυτή των ονομαστηρίων του πρωτότοκου

του θαύματος επί της γης δικού μου Σπύρου

θείο δώρο.

Μια ανάταση

αυτή της ψυχής που γέννησε ο λόγος

 εμψύχωσης και η ενθάρρυνση του Ιωάννου

-όχι του Πρόδρομου- της δημιουργικής.

Ένα βουνό

αυτό των υποχρεώσεων το δύσβατο

απροσπέλαστη η κορφή του

κι αναρριχώμαι δίχως σκοινιά.

Απολογισμός ημέρας

Τρεις κατάρες δυο καλά. Άραγε υπερβολική

του Dum spiro, spero η εμμονή;

Σοφία Αντωνόπουλου 12/12/2021

 

Παρωδία του ποιήματος του Γκαίτε «Προμηθέας»

 

Σκέπαζ’ ω Θεέ,

με δοκιμασίες βάσανα την πλάση σου

κι αφέντευε πα στα κορφοβούνια και τις φυλλωσιές

παρόμοια μ’ αγόρι αγνό, που εύκολα

των χαμομηλιών θερίζει τα κεφάλια –

το χέρι Σου όμως σιμά

στην ζωή μου κράτα

και το σπιτάκι μου, που ‘βλόγησες εσύ,

καθώς και στην καρδιά μου

την φλόγα της αγάπης κράτ’ αναμμένη.

 

Δεν ξέρω τίποτα ανώτερο

πάνω κι απ’ τον ήλιο από σε, Θεέ!

Με ψίχουλα

εγώ τη Μεγαλοσύνη σου

ικεσίες τρέφω

και προσευχές

και θα οργιζόσουν, αν δε βρίσκονταν

ευσεβείς  και ψυχές

αγνές γεμάτες πίστη αληθινή.

 

Σαν ήμουνα παιδί,

να πράξω τι, δεν ήξερα,

με νου θολωμένο,

τον ήλιο ατένιζα, σαν να ‘ψαχνα  Σε

εκεί ψηλά, τον πόνο μου ν’ ακούσεις,

να κλίνεις το ους μέσ’ στην καρδιά μου

να σπλαχνιστείς τον κατατρεγμένο.

 

Κι Εσύ με βοήθησες, Κύριε,

όταν με τους Τιτάνες αναμετριόμουν!

Εσύ απ’ το θάνατο τον ψυχικό με γλίτωσες

κι απ’ αιώνια των κριμάτων μου σκλαβιά!

Εσύ ήσουν η μόνη μου καταφυγή και μέγα έλεος

που ‘βαλες στο μαρτύριο αίσιο τέλος

και λεύτερος πια

 για την σωτηρία μου σ’ ευχαριστώ

Ουράνιε Πατέρα, εκεί ψηλά!

 

Πώς άραγε να σε τιμήσω εγώ; Με τι;

Με πόση δύναμη ξερίζωσες

του πονεμένου σου τον πόνο;

Με πόση γλύκα αφάνισες

του πικραμένου σου την πίκρα;

Μήπως δε μ’ έκαναν στ’ αμόνι απάνω άντρα

Ο πανδαμάτορας ο Χρόνος

κι η Μοίρα η αιώνια;

Δικοί μου Αφέντες.

Όχι όμως  και δικοί σου,

γιατί Αφέντης όλων είσαι Συ!

 

Κάθομαι, λοιπόν, τώρα εδώ

Το κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Σου

Διερευνώ

Αδύνατον μου είναι

το Άπειρο, το Άναρχο και την Σοφία σου

Θεέ μου, ν’ αντιληφθώ!

 

 

Σοφία Αντωνοπούλου 30/10/2021

 

 

Αποκωδικοποιώντας τον ήχο της βροχής…

 

 

Η κυριακάτικη ραστώνη επιτρέπει στα ώτα της ψυχής να αφουγκραστούν ήχους… Ήχοι που εκπέμπει η φύση, χάνονται μέσα στην οχλοβοή και την μηχανοκίνηση του αστικού τοπίου καθημερινά. Κάποτε ο ατομισμός σκληραίνει το ακουστικό τύμπανο, θωρακίζοντας το «εγώ». Κάποτε η ταχύτητα δεν επιτρέπει λίγα λεπτά ηρεμίας, αυτοσυγκέντρωσης και άμεσης επαφής με την φύση. Κι όμως. Η μητέρα Φύση στέλνει διαρκώς σήματα.

Η πρωινή φθινοπωρινή  βροχή. Πρωτοβρόχια. Ευλογία ή μήνις; Κλείνω τα οργανικά μάτια μου και ανοίγω τα μάτια της ψυχής. Επιχειρώ να εικάσω τις κρίσεις των συνανθρώπων μου, για να αποκωδικοποιήσω το φυσικό φαινόμενο, προσεγγίζοντάς το από την δική τους οπτική γωνία…

·         Κοινός νους: «Επιτέλους, φθινοπώριασε! Μας έλειπε λίγη βροχή να δροσιστούμε. Ας την απολαύσουμε!»

·         Αδιάφορος: «Δεν πα να ρίξει καρέκλες; Τι με νοιάζει;»

·         Άνεργος: «Δεν με αφορά. Δεν μου χαλάει καμία δουλειά.»

·         Κηπουρός: « Μια χαρά. Γλύτωσα λίγο πότισμα!»

·         Βαμβακοπαραγωγός: «Το βαμβάκι το έχω αμάζευτο. Καταστροφή!»

·         Ελαιοπαραγωγός: «Καιρός ήταν. Να χοντρύνουν λίγο οι ελιές!»

·         Αμπελουργός: « Ωχ… Έχω λίγα ακόμα ατρύγητα. Θα μπαστιριάσουν!»

·         Έμπορος: «Ωραία. Θα κινηθεί λίγο η αγορά!»

·         Ηλικιωμένος: «Αμάν. Έβγαλε νωρίς κρύο και η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης ανέβηκε. Θα ξεπαγιάσουμε ή θα πεινάσουμε!»

·         Ένοικος τελευταίου ορόφου πολυκατοικίας: «Η ταράτσα μπάζει νερά. Πώς θα συνεννοηθούμε για την επισκευή;»

·         Άστεγος: «Κλαίει ο Θεός για την δυστυχία μου!»

·         Ανεμβολίαστος: « Χάλασε ο καιρός. Αποκλεισμένος από όλους τους εσωτερικούς χώρους. Αδικία!»

·         Εμβολιασμένος: « Ευτυχώς, το εμβόλιο μου ανοίγει όλες τις πόρτες!»

·         Ερωτευμένος: «Κρύο. Καιρός για δύο!»

·         Γνώστης λαϊκής παράδοσης: «Ήλιος και βροχή, παντρεύονται οι φτωχοί!»

·         Καλλιτέχνης: «Το τοπίο άλλαξε. Νέα ερεθίσματα για καλλιτεχνική δημιουργία!»

·         […]

Η λίστα ανεξάντλητη. Κάθε συνάνθρωπος και μια οπτική. Είναι εντυπωσιακό πώς ασήμαντα, αδιάφορα, φυσιολογικά γεγονότα επιδέχονται διαφορετικών αναγνώσεων. Το ζητούμενο είναι κατά πόσον όλοι μας είμαστε σε θέση να μπαίνουμε στα παπούτσια του άλλου, να μπορούμε να βλέπουμε πέραν του στενού προσωπικού μας πλαισίου.

«Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών…», όπως η αείμνηστη Κική Δημουλά στα «Πάθη της βροχής», αποκωδικοποίησα συνοπτικά την φθινοπωρινή βροχή. Οι σταγόνες της δάκρυα χαρμολύπης, υπό την ηχητική υπόκρουση του επαναλαμβανόμενου «σι, σι, σι» που μεταπλάθεται στο ιδεολογικό μου ηχείο ως «εσύ, εσύ, εσύ».

 

Σοφία Αντωνοπούλου

Φιλόλογος

 https://www.ilamia.gr/2021/10/12/apokodikopoiontas-ton-icho-tis-vrochis/

 

Συμμετοχή στο 9ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ενταξιακής Κουλτούρας

Χαρούμενη, τιμημένη, ευλογημένη

 https://www.lamiareport.gr/index.php/topika/item/202088-i-filologos-sofia-antonopoylou-ekprosopos-tis-fthiotidas-sto-9o-panellinio-festival-entaksiakis-koultoyras