Σόνια Ιλίνσκαγια: Μια Ρωσίδα νεοελληνίστρια!

 

Άοκνη «εργάτρια» της Νεοελληνικής Γραμματείας, παρότι ήταν απόφοιτος του Τμήματος Κλασικής Φιλολογίας του Κρατικού Πανεπιστημίου Λομονόσοφ της Μόσχας. Η λογοτεχνική παραγωγή του νεοελληνικού πνεύματος ήταν αυτή που μονοπώλησε το ενδιαφέρον της και υπηρέτησε ως νεοελληνίστρια, φιλόλογος και μεταφράστρια απ’ το μετερίζι της επίτιμης καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Ο χαρακτηρισμός της ως «εργάτριας» παραπέμπει όχι τόσο στις ιδεολογικές της καταβολές, όσο στην απαράμιλλη φιλοπονία της για την ανάδειξη των χαρακτηριστικών της γραφής Νεοελλήνων λογοτεχνών.

Η Μεταπολεμική Γενιά κέντρισε αρχικά το ενδιαφέρον της στην διδακτορική διατριβή της με τίτλο «Συμβολή στη μελέτη της μεταπολεμικής ποίησης στην Ελλάδα. Η μοίρα μιας γενιάς», στην οποία επιχείρησε να σκιαγραφήσει την ιδιότυπη καλλιτεχνική φυσιογνωμία της ποιητικής γραφής εμβαπτισμένης στη διχόνοια και τον σπαραγμό, αντικρίζοντάς την στο ιστορικό της πλαίσιο.

Ωστόσο, η λαχτάρα της να γευτεί τη διαφορετική αίσθηση που άφηνε η ελληνική γλώσσα στο στόμα της την εξώθησε σ’ έναν φρενήρη αγώνα μελέτης και παρουσίασης της ελληνικής λογοτεχνίας! Ενδιέτριψε σε λεπτομέρειες του έργου του Γ. Ρίτσου, ενώ αναζήτησε γνωρίσματα της γραφής του, όπως τον ρητορισμό, το αίσθημα της πόλης, του φόβου, του πολέμου στην ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη.

Η συμβολή της δε στην ανάδειξη του καβαφικού έργου καθοριστική. Πολυγραφότατη, ακαταπόνητη, έφερε μέσα στο σώμα Ρωσίδας ένθερμη ελληνική ψυχή. Ναι. Ελληνική! Θαύμαζε τους Έλληνες. Μιλούσε και δίδασκε άπταιστα ελληνικά - με μια ιδιότυπη βέβαια προφορά, που όχι μόνο δεν ξένιζε, αλλά αναδείκνυε το κάλλος της γλώσσας μας -  παντρεμένη με έλληνα, μετέδιδε απ’ τα πανεπιστημιακά έδρανα ήθος, αξίες, ιδανικά του Ελληνισμού με ζέση αξιοζήλευτη, αποτελώντας συνάμα η ίδια υγιές πρότυπο. Λιτή, απλή, παραγωγική, δίχως την έπαρση της πνευματικής ελίτ, προσηνής, προσιτή σε όλους!

Συν τοις άλλοις, με το πλούσιο μεταφραστικό της έργο μετατράπηκε σε «πρέσβειρα» της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας… στη Ρωσία!

 

Αιωνία η μνήμη σου, αγαπημένη μου καθηγήτρια!

 

Σοφία Αντωνοπούλου

Φιλόλογος

 

…Στην εκπνοή του θέρους

Τελευταίο σαββατοκύριακο του θέρους. Τελευταίες «ανάσες» ξεγνοιασιάς. Είτε εισπνεύσαμε την αλμύρα της θάλασσας σε κάποια παραλία, είτε πήραμε το αναζωογονητικό οξυγόνο του ορεινού μας χωριού, είτε αρκεστήκαμε στην ατμόσφαιρα του σπιτιού μας, ήρθε η στιγμή να εκτιμήσουμε, να απολαύσουμε, να ανασυγκροτηθούμε, να σκεφτούμε …περισσότερο.

Να εκτιμήσουμε τους καρπούς που δρέψαμε απ’ τα δέντρα των κόπων της περασμένης σεζόν, προκειμένου να αποτιμήσουμε ορθά το αποτέλεσμα.

Να απολαύσουμε τις ελάχιστες στιγμές που έχουμε πλέον στη διάθεσή μας, για να χαρούμε, να βρεθούμε με αγαπημένα πρόσωπα, να γελάσουμε, να περάσουμε όμορφα. Οι στιγμές αυτές είναι που θα μας κρατήσουν, όταν οι ψυχοπνευματικές, αλλά και βιολογικές αντιστάσεις  μας θα δοκιμαστούν υπό το άχθος των αυξημένων απαιτήσεων του χειμώνα.

Να ανασυγκροτηθούμε, διότι … κακά τα ψέμματα! Ο «ρεμβασμός του Δεκαπενταύγουστου» πέρασε και ο  Σεπτέμβρης ποτέ δεν αστειεύεται! Φροντίζει μάλιστα να μας ρίχνει όλους κατευθείαν …στα βαθιά! Λογαριασμοί προς εξόφληση, αυξημένες οικονομικές υποχρεώσεις, επιστροφή στη δουλ(ε)ιά, επιστροφή στα σχολεία, επιστροφή στα θρανία… Κάθε είδους θρανία.

Στα θρανία της ζωής άπαντες. Καθημερινά παίρνουμε το μάθημά μας και κατακτούμε τη γνώση… βιωματικά. Παθαίνουμε και μαθαίνουμε. Στα ακαδημαϊκά έδρανα οι εισαχθέντες στην Τριτοβάθμια, οι φοιτητές και όλοι οι φιλομαθείς. Τυχερή κατηγορία κι ας είναι βαριά εξεταστική! Ειδυλλιακή η φοιτητική ζωή και παραδεισένια για κάθε φιλομαθή. Στην έδρα τους οι εκπαιδευτικοί επί τη ενάρξει του σχολικού έτους. Πρώτη Σεπτεμβρίου, τα κεφάλια …μέσα! Ακολουθούν και οι μαθητές που θα καθίσουν λίγες μέρες αργότερα στα σχολικά θρανία. Η τελευταία κοινωνική ομάδα ( last but not least!), καλείται εξ ανάγκης – δεν χρήζει τοξικής ανάλυσης το «εξ ανάγκης» - να καθίσει και σ’ άλλα θρανία… αυτά των φροντιστηρίων! Γι’ αυτό…

Να σκεφτούμε. Να σκεφτούμε καλά. Πού βρισκόμαστε; Ποιους στόχους έχουμε; Τί θέλουμε να κατακτήσουμε; Ποιος μπορεί να μας βοηθήσει; Τι μας προσφέρεται; Ποιές επιλογές έχουμε; Ποιόν τελικά θα εμπιστευτούμε;

Πρέπει, λοιπόν, να αποφασίσουμε και μάλιστα να λάβουμε ορθές αποφάσεις, διότι τα λάθη κοστίζουν. Πληρώνονται ακριβά γνωστικά, ηθικά, ψυχικά, οικονομικά. Γι’ αυτό, εύχομαι να είναι υπέροχες για όλους μας… οι τελευταίες «ανάσες» ξεγνοιασιάς!

 

Σοφία Αντωνοπούλου

Φιλόλογος

Δύο όψεις της Ποίησης σε μια στιγμή

 Κάλεσμα αφύπνισης 

Χλοόκαρποι θάλλουν καρποί

και καλλικέλαδα σπουργίτια σιγοψυθιριζουν

Ευωδιές μεθυστικές των βροτων

τα ρουθούνια στομώνουν

Κόρη, που ο Δίας σε τέκνωσε

ο γιός σου ο Ζαγρεας σε καλεί

Η μάνα σου η Δήμητρα σε γυρεύει

Άσε τα έγκατα της γης

παράτα επιτέλους τον στείρο Άδη!

Φύγε απ'την παγωμένη αγκαλιά

Φτάνει πια

σώνουν τα δάκρυα, οι θλίψεις και τα πικρά φιλιά

Εγκατάλειψε 

τα αρπαγιμιαία αντιερωτικα λεχη!

Περσεφόνη, εαρινή και ποθητή

ξύπνα και γύρνα στη ζωή και πάλι!

Σοφία Αντωνοπούλου 19/3/2023

.......................................

Πένθους γυναικεία φύσις 

" Ισχυροί άνεμοι"ανέφερε η επίσημη γραφή

Ο αέρας μου πήρε το παιδί

ανέκραζες οδυρομενη μάνα εσύ

Πέρασαν χρόνια επτά

που εξεδήμησε το παλικάρι

Από τότε

παλικάρια και κόρες πολλά

πήγαν στον ουρανό για να του κάνουν συντροφιά

Σύγκρουση μετωπική συρμών

Έγινε πρόσφατα η αιτία σπαραξικαρδιων κλαυθμων

Όλων των μανάδων γιαγιάδων κι αδελφών!

Ένωσες τους λυγμούς της καρδιάς σου

Κι εσύ...

Μα από ποτέ η θλίψη είναι υπόθεση κατεξοχήν γυναικεία;

Απο τότε που την έδειξε η Νιόβη και την ένιωσε ακόμα κι η Παναγία!

 Σ.Α. 19/3/2023

ΔΕΣΜΩΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ: Σύγχρονη εκδοχή του πλατωνικού μύθου για την βία σε βάρος των γυναικών

 

Ύστερ’ απ’ αυτά, είπα, δοκίμασε να απεικονίσεις την γυναικεία φύση μας ως προς την ισότητα ή την κατώτερότητά μας πλάθοντας με το νου σου μια κατάσταση, όπως η ακόλουθη. Φαντάσου δηλαδή γυναίκες σ’ ένα οίκημα υπόγειο, κάτι σαν σπηλιά, που με το άνοιγμά της, ανοιχτό στο φως του Ύψιστου Αγαθού σε μεγάλη απόσταση, θα απλώνεται σ’ όλο το πλάτος της σπηλιάς.

Και παράστησε τις δεσμώτριες αυτές να βρίσκονται μέσα εκεί από παιδιά αλυσοδεμένες με τα δεσμά των στερεοτύπων, του φόβου και του πόνου από τα σκέλια και τον αυχένα, ώστε να μένουν ακινητοποιημένες και να κοιτάζουν μόνο προς τα εμπρός στη Βία του σώματος και της ψυχής τους, χωρίς να μπορούν, έτσι αλυσοδεμένες καθώς θα είναι, να στρέφουν γύρω το κεφάλι τους…

Κι ένα φως να τους έρχεται από ψηλά κι από μακριά να καταυγάζει την λύση των δεσμών τους, μα να αδυνατούν να το διακρίνουν. Παγιδευμένες στις παραστάσεις των κοινωνικών υπαγορεύσεων, τη δειλία που γεννά το άγνωστο και τυφλωμένες απ’ το προσωπικό τους σκοτάδι αρνούνται να δεχτούν την ύπαρξη του Υπέρτατου Αγαθού. Αφού το φως αυτό δεν το αντιλαμβάνονται οι στομωμένες αισθήσεις τους, δεν υπάρχει.

Κι όμως υπάρχει. Υπάρχει έξοδος διαφυγής. Υπάρχει σωτηρία απ’ το μαρτύριο της βίας. Οι βέλτιστες φύσεις των απελεύθερων δεσμωτριών είδαν αυτό το φως. Θυσίασαν και θυσιάζουν την προσωπική τους ευημερία και κατεβαίνουν στο σπήλαιο της αιχμαλωσίας που γεννά η Βία και τείνουν χείρα βοηθείας σ’ όσες δεσμώτριες μπλέκονται στις αλυσίδες τους, αποκαρδιώνονται και απογοητεύονται.

Όλες οι δεσμώτριες πρέπει να λυτρωθούν, ανοίγοντας τα μάτια της ταλαίπωρης ψυχής τους, με τον ύμνο της αγάπης για τον άνθρωπο στ’ αυτιά τους, με τον εσώτατο πόθο στη φαρέτρα τους και με την αρωγή των επικουρικών στρατευμάτων των απελεύθερων δεσμωτριών. Η νίκη τους στη μάχη για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών είναι δεδομένη!

 

ΣΟΦΙΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ

ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ

Περίπατος στον κήπο

 

 

Πεθύμησα έναν περίπατο στους λειμώνες της ποιητικής

τα μυρίπνοα άνθη της έμπνευσης ν’ απολαύσω

στο πουπουλένιο στρώμα των ονείρων μου να ξαποστάσω.

Σύννεφα μαύρα λογισμών κακών επισκίασαν

την εν λευκώ αχαρτογράφητη πορεία μου

μα οι αχτίδες του άνωθεν των νεφών λανθάνοντος ηλίου

ζέσταιναν την καρδιά μου

κρατώντας ζωντανή την αισιοδοξία μου.

 

Προχωρώ με βήμα αργό

γοργά προσμένω την πεταλούδα μιας λέξης

αυτής που θα θελήσει να συλλέξει

τη νεραϊδόσκονη της σκέψης

και μ’ αραχνοΰφαντο μεταξωτό ποίημα πέπλο

χλόης άπονους πόνους με την πράσινη καλύπτρα να σκεπάσει.

 

Σκύβω χάμω χαμομήλια στης ψυχής τα χώματα να δρέψω

και βρίσκω τριαντάφυλλα κόκκινου έρωτα κρίνα λευκά αγάπης

μαζί με τις τσουκνίδες θλίψης που θέριεψαν ανάμεσα

ποτίστηκαν – φαίνεται  - απ’ το ανεμόβροχο

δηλητήριο που έσταξε

η ανθρώπινη ζήλια κι η κακία

για να ξεράνουν από ρίζας της καλοσύνης τον ανθό

ανεπιτυχώς ευτυχώς.

Δάκρυα συγκίνησης και νέκταρ της χαράς

δροσίζουν το λιβάδι μου κρατώντας τα φρέσκα νεαρά

λουλούδια της καρδιάς μου.

Τι κι αν συχνά δεν περπατώ στου ποιήματος την ατραπό;

Αρκεί που ο Παράδεισος αυτός τις πύλες του ανοιχτές

έχει  πάντα για μένα.

 

© Σοφία Αντωνοπούλου 2/1/2022

 

 

Από την κλειδαρότρυπα της αυτοκριτικής

 Μια απουσία

αυτή του παππού Σπύρου, του πρεσβύτερου

σαν μαύρο πέπλο στην κόμη της εορταστικής χαράς

Μια μετάσταση

αυτή της τριαντατετράχρονης Μαρίας

στους ουρανούς, που επέβαλε η μετάσταση

σαρκοβόρου καρκίνου του μαστού.

Μια ευλογία

αυτή των ονομαστηρίων του πρωτότοκου

του θαύματος επί της γης δικού μου Σπύρου

θείο δώρο.

Μια ανάταση

αυτή της ψυχής που γέννησε ο λόγος

 εμψύχωσης και η ενθάρρυνση του Ιωάννου

-όχι του Πρόδρομου- της δημιουργικής.

Ένα βουνό

αυτό των υποχρεώσεων το δύσβατο

απροσπέλαστη η κορφή του

κι αναρριχώμαι δίχως σκοινιά.

Απολογισμός ημέρας

Τρεις κατάρες δυο καλά. Άραγε υπερβολική

του Dum spiro, spero η εμμονή;

Σοφία Αντωνόπουλου 12/12/2021

 

Παρωδία του ποιήματος του Γκαίτε «Προμηθέας»

 

Σκέπαζ’ ω Θεέ,

με δοκιμασίες βάσανα την πλάση σου

κι αφέντευε πα στα κορφοβούνια και τις φυλλωσιές

παρόμοια μ’ αγόρι αγνό, που εύκολα

των χαμομηλιών θερίζει τα κεφάλια –

το χέρι Σου όμως σιμά

στην ζωή μου κράτα

και το σπιτάκι μου, που ‘βλόγησες εσύ,

καθώς και στην καρδιά μου

την φλόγα της αγάπης κράτ’ αναμμένη.

 

Δεν ξέρω τίποτα ανώτερο

πάνω κι απ’ τον ήλιο από σε, Θεέ!

Με ψίχουλα

εγώ τη Μεγαλοσύνη σου

ικεσίες τρέφω

και προσευχές

και θα οργιζόσουν, αν δε βρίσκονταν

ευσεβείς  και ψυχές

αγνές γεμάτες πίστη αληθινή.

 

Σαν ήμουνα παιδί,

να πράξω τι, δεν ήξερα,

με νου θολωμένο,

τον ήλιο ατένιζα, σαν να ‘ψαχνα  Σε

εκεί ψηλά, τον πόνο μου ν’ ακούσεις,

να κλίνεις το ους μέσ’ στην καρδιά μου

να σπλαχνιστείς τον κατατρεγμένο.

 

Κι Εσύ με βοήθησες, Κύριε,

όταν με τους Τιτάνες αναμετριόμουν!

Εσύ απ’ το θάνατο τον ψυχικό με γλίτωσες

κι απ’ αιώνια των κριμάτων μου σκλαβιά!

Εσύ ήσουν η μόνη μου καταφυγή και μέγα έλεος

που ‘βαλες στο μαρτύριο αίσιο τέλος

και λεύτερος πια

 για την σωτηρία μου σ’ ευχαριστώ

Ουράνιε Πατέρα, εκεί ψηλά!

 

Πώς άραγε να σε τιμήσω εγώ; Με τι;

Με πόση δύναμη ξερίζωσες

του πονεμένου σου τον πόνο;

Με πόση γλύκα αφάνισες

του πικραμένου σου την πίκρα;

Μήπως δε μ’ έκαναν στ’ αμόνι απάνω άντρα

Ο πανδαμάτορας ο Χρόνος

κι η Μοίρα η αιώνια;

Δικοί μου Αφέντες.

Όχι όμως  και δικοί σου,

γιατί Αφέντης όλων είσαι Συ!

 

Κάθομαι, λοιπόν, τώρα εδώ

Το κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Σου

Διερευνώ

Αδύνατον μου είναι

το Άπειρο, το Άναρχο και την Σοφία σου

Θεέ μου, ν’ αντιληφθώ!

 

 

Σοφία Αντωνοπούλου 30/10/2021

 

 

Αποκωδικοποιώντας τον ήχο της βροχής…

 

 

Η κυριακάτικη ραστώνη επιτρέπει στα ώτα της ψυχής να αφουγκραστούν ήχους… Ήχοι που εκπέμπει η φύση, χάνονται μέσα στην οχλοβοή και την μηχανοκίνηση του αστικού τοπίου καθημερινά. Κάποτε ο ατομισμός σκληραίνει το ακουστικό τύμπανο, θωρακίζοντας το «εγώ». Κάποτε η ταχύτητα δεν επιτρέπει λίγα λεπτά ηρεμίας, αυτοσυγκέντρωσης και άμεσης επαφής με την φύση. Κι όμως. Η μητέρα Φύση στέλνει διαρκώς σήματα.

Η πρωινή φθινοπωρινή  βροχή. Πρωτοβρόχια. Ευλογία ή μήνις; Κλείνω τα οργανικά μάτια μου και ανοίγω τα μάτια της ψυχής. Επιχειρώ να εικάσω τις κρίσεις των συνανθρώπων μου, για να αποκωδικοποιήσω το φυσικό φαινόμενο, προσεγγίζοντάς το από την δική τους οπτική γωνία…

·         Κοινός νους: «Επιτέλους, φθινοπώριασε! Μας έλειπε λίγη βροχή να δροσιστούμε. Ας την απολαύσουμε!»

·         Αδιάφορος: «Δεν πα να ρίξει καρέκλες; Τι με νοιάζει;»

·         Άνεργος: «Δεν με αφορά. Δεν μου χαλάει καμία δουλειά.»

·         Κηπουρός: « Μια χαρά. Γλύτωσα λίγο πότισμα!»

·         Βαμβακοπαραγωγός: «Το βαμβάκι το έχω αμάζευτο. Καταστροφή!»

·         Ελαιοπαραγωγός: «Καιρός ήταν. Να χοντρύνουν λίγο οι ελιές!»

·         Αμπελουργός: « Ωχ… Έχω λίγα ακόμα ατρύγητα. Θα μπαστιριάσουν!»

·         Έμπορος: «Ωραία. Θα κινηθεί λίγο η αγορά!»

·         Ηλικιωμένος: «Αμάν. Έβγαλε νωρίς κρύο και η τιμή του πετρελαίου θέρμανσης ανέβηκε. Θα ξεπαγιάσουμε ή θα πεινάσουμε!»

·         Ένοικος τελευταίου ορόφου πολυκατοικίας: «Η ταράτσα μπάζει νερά. Πώς θα συνεννοηθούμε για την επισκευή;»

·         Άστεγος: «Κλαίει ο Θεός για την δυστυχία μου!»

·         Ανεμβολίαστος: « Χάλασε ο καιρός. Αποκλεισμένος από όλους τους εσωτερικούς χώρους. Αδικία!»

·         Εμβολιασμένος: « Ευτυχώς, το εμβόλιο μου ανοίγει όλες τις πόρτες!»

·         Ερωτευμένος: «Κρύο. Καιρός για δύο!»

·         Γνώστης λαϊκής παράδοσης: «Ήλιος και βροχή, παντρεύονται οι φτωχοί!»

·         Καλλιτέχνης: «Το τοπίο άλλαξε. Νέα ερεθίσματα για καλλιτεχνική δημιουργία!»

·         […]

Η λίστα ανεξάντλητη. Κάθε συνάνθρωπος και μια οπτική. Είναι εντυπωσιακό πώς ασήμαντα, αδιάφορα, φυσιολογικά γεγονότα επιδέχονται διαφορετικών αναγνώσεων. Το ζητούμενο είναι κατά πόσον όλοι μας είμαστε σε θέση να μπαίνουμε στα παπούτσια του άλλου, να μπορούμε να βλέπουμε πέραν του στενού προσωπικού μας πλαισίου.

«Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών…», όπως η αείμνηστη Κική Δημουλά στα «Πάθη της βροχής», αποκωδικοποίησα συνοπτικά την φθινοπωρινή βροχή. Οι σταγόνες της δάκρυα χαρμολύπης, υπό την ηχητική υπόκρουση του επαναλαμβανόμενου «σι, σι, σι» που μεταπλάθεται στο ιδεολογικό μου ηχείο ως «εσύ, εσύ, εσύ».

 

Σοφία Αντωνοπούλου

Φιλόλογος

 https://www.ilamia.gr/2021/10/12/apokodikopoiontas-ton-icho-tis-vrochis/

 

Συμμετοχή στο 9ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Ενταξιακής Κουλτούρας

Χαρούμενη, τιμημένη, ευλογημένη

 https://www.lamiareport.gr/index.php/topika/item/202088-i-filologos-sofia-antonopoylou-ekprosopos-tis-fthiotidas-sto-9o-panellinio-festival-entaksiakis-koultoyras

Ένθρονος στην κορυφή

 Την ομορφιά της φύσης ατενίζοντας

το υπερκόσμιο αντίκρυσμά μου αναζητώ

το πολυποίκιλτο πράσινο φόρεμα χαϊδεύω

το άρωμα το μεθυστικό έχω ως οδηγό.

Παραδομένος στις αισθήσεις,

δεν σέρνω τα βήματά μου

με σέρνουν αυτά

στην κορυφή του πεπρωμένου

εκεί ψηλά

στο θώκο της δόξας να σταθώ.

Ένθρονος τα διαδήματα

της εξουσίας, της τιμής, της φήμης

χαίρω

μα την μοναξιά της κορυφής

πολύφερνη νύφη η αγάπη

βασίλισσα φιλοδοξεί

παρακαθήμενή μου να γενεί.

Σοφία Αντωνοπούλου 16/8/2021

 

Τι κι αν…

Τι κι αν…

με μάσκα

της κρύψανε τα κάλλη;

Την ομορφιά της

με τα μάτια φωτοβολεί.

 

Τι κι αν…

οι άντρες

θέλουν να είναι ο κεφάλι;

Λαιμός αυτή

στηρίζει το κορμί.

 

Τι κι αν…

πιέζουν τις πουέντ

η μπαλαρίνα να κρεμάσει;

Στις μύτες των ποδιών της

αυτή ισορροπεί.

 

Τι κι αν…

βασίλισσα της καρδιάς

για τ’ αρσενικό έχει πάψει;

Μέσ’ στην καρδιά του

το θρόνο της κρατεί.

 

Τι κι αν…

με βία

το σώμα της αλώνουν;

Η ψυχή της

απόρθητο καστρί.

 

Τι κι αν…

κενοδοξία και αφροσύνη

της προσάπτουν;

Ευφυΐα και επιτυχία

η ποινή.

 

Τι κι αν…

τις κόκκινες γόβες

για να τρέχει της έβγαλε;

Τις ζαρτιέρες της

ακόμα τις φορεί.

 

Τι κι αν…

σταυρό επαχθή

της φόρτωσαν;

Της Μεγαλόχαρης η ευλογιά

παρηγορεί.

 

Τι κι αν…

απόσταση έχει ακόμα

να διανύσει;

Της ζωής ο Μαραθώνιος

δεν την τρομοκρατεί.

 

Τι κι αν…

την φύση της

παρά φύσιν  σοδομίζουν;

Σκεύος εκλογής

-και όχι μόνο- ηδονής της γυναίκας το σκαρί!

 

© 7/3/2021

Σοφία Αντωνοπούλου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η Εκπαίδευση ενώπιον μιας νέας απειλής…

         Παρότι η σημερινή ημέρα (6 Μαρτίου) θα έπρεπε να είναι αφιερωμένη στον προβληματισμό και την ευαισθητοποίηση γύρω από το διαχρονικό φαινόμενο της ενδοσχολικής βίας, η διαμορφωθείσα κατάσταση στον χώρο της εκπαίδευσης κατά τον τελευταίο χρόνο, φέρνει την κοινωνία αντιμέτωπη με μια άλλη «αόρατη» απειλή, αυτή των ψυχολογικών επιπτώσεων της εξ αποστάσεως διδασκαλίας σε μαθητές και εκπαιδευτικούς.

Μπροστά στα επιβαλλόμενα υγειονομικά μέτρα η τηλεκπαίδευση κρίθηκε, αναμφίβολα, επιτακτική και παρά τις όποιες δυσκολίες – που δεν αφορούν το θέμα του παρόντος δημοσιεύματος – αποτελεσματική. Η εκπαιδευτική διαδικασία αποδεσμεύτηκε από την φυσική παρουσία των συμμετεχόντων σε συγκεκριμένο χώρο.

Τα μαθησιακά αποτελέσματα με βάση τις επιδόσεις των μαθητών στις πανελλήνιες του 2020 (αφού ακυρώθηκαν οι προαγωγικές εξετάσεις), δεν ήταν τόσο ενθαρρυντικά, ενώ το πέρας του παρόντος ακαδημαϊκού έτους θα επιτρέψει την εξαγωγή ασφαλέστερων συμπερασμάτων.

Εντούτοις, μεσούσης και πλέον της σχολικής χρονιάς, υπό το καθεστώς της τηλεκπαίδευσης στο μεγαλύτερο μέρος της, διαφαίνονται οι αναδυόμενοι κίνδυνοι για την ψυχική υγεία των εμπλεκόμενων. Οι μαθητές υπέμειναν στωϊκά όλες αυτές τις αλλαγές, αφού πείστηκαν στις διακηρύξεις της πολιτείας αλλά και των καθηγητών τους  ότι πρόκειται για μια διαδικασία επιβεβλημένη, για έναν «μονόδρομο» μέσω του οποίου θα ανταποκρίνονταν στις μαθητικές τους υποχρεώσεις, μένοντας ασφαλείς στο σπίτι τους. Το άνοιγμα των σχολικών μονάδων την 1η Φεβρουαρίου αποτέλεσε μια αχτίδα αισιοδοξίας, παρότι, προς απογοήτευση των μαθητών κυρίως του Λυκείου, δεν συνοδεύτηκε και από το άνοιγμα των φροντιστηρίων. Το «κλείσιμο» εκ νέου στις περιοχές υψηλού κινδύνου, τους βύθισε πλέον στην απόγνωση.

Απομόνωση, εσωστρέφεια, αύξηση του αισθήματος ματαίωσης, άγχος, απουσία κοινωνικότητας, αδυναμία εκτόνωσης, απόσχιση του παιδαγωγικού και ηθοπλαστικού χαρακτήρα του μαθήματος (δεν τον ευνοεί η τηλεκπαίδευση), έλλειψη προσωπικής επαφής, απαισιοδοξία είναι μερικές μόνο από τις «απειλές» της ψυχικής υγείας των μαθητών.

Οι εκπαιδευτικοί, έχοντας ήδη υπερβεί εαυτοίς  προκειμένου να διασφαλίσουν την ποιότητα του διδακτικού τους έργου μέσω της τηλεκπαίδευσης, καλούνται να αντιμετωπίσουν την βαρυθυμία των μαθητών τους. Το οξυμμένο αισθητήριο του γνήσιου δασκάλου, μπορεί να αντιληφθεί όλα αυτά τα προβλήματα που ταλανίζουν τους μαθητές του πίσω από την κλειστή κάμερα ή το κλειστό μικρόφωνο! Το ένστικτό του, εφάμιλλο πολλές φορές, επιτρέψτε μου, με αυτό της μάνας, τον ειδοποιεί για τις πληγές που ανοίγουν στην παιδική/ εφηβική ψυχή. Οι εκπαιδευτικοί κάθε βαθμίδας, μάχονται να στηρίξουν τους μαθητές τους με κάθε δυνατό τρόπο: συζητήσεις, webinar, διαδραστικές δραστηριότητες, ψηφιακές ξεναγήσεις, διαδικτυακές περιηγήσεις κ.ά. Η τεχνογνωσία, η παιδαγωγική επάρκεια, η φαντασία, η καλή διάθεση ευτυχώς είναι πολύτιμα όπλα πολλών συναδέλφων. Ωστόσο, και οι ίδιοι καλούνται προς αυτό-ίαση των δικών τους πληγών, αφού βιώνουν συνθήκες ανάλογες με αυτές των μαθητών.

Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση εμπλέκονται και οι γονείς, οι οποίοι εκδηλώνουν ποικίλες συμπεριφορές: από την σύνεση, την ψυχραιμία, την υπομονή, την στήριξη και την συνεργασία…μέχρι τον παρορμητισμό, λόγω συναισθηματικής φόρτισης και τις σπασμωδικές κινήσεις, όπως την καταφυγή τους σε παράνομα «ιδιαίτερα» κατ’ οίκον, εκτιμώντας πως...είναι η «καλύτερη λύση»!

Η αντιμετώπιση της νέας αυτής απειλής στον χώρο της εκπαίδευσης αποδεικνύεται σύνθετη και πολυπαραγοντική υπόθεση, που προϋποθέτει λεπτούς χειρισμούς, νηφαλιότητα και σύνεση από όλους. Το φαινόμενο είναι σε εξέλιξη και οι ειδικοί θα αποφανθούν στο μέλλον, παραθέτοντας συγκεκριμένα στοιχεία, για τον ψυχικό αντίκτυπο της «εξ αποστάσεως» εκπαίδευσης. Το σίγουρο είναι πως το διδακτικό έργο, ο παιδαγωγικός ρόλος του δασκάλου, η μαθησιακή πράξη, η αλληλεπίδραση μαθητών – καθηγητών πραγματώνονται αρτιότερα, με την συμβολή βεβαίως και των νέων τεχνολογιών…στον «φυσικό» χώρο της εκπαίδευσης. Ας ελπίσουμε η απειλή θα υποχωρήσει σύντομα, σηματοδοτώντας την εξομάλυνση, και όχι την καθιέρωση άλλης μιας ακόμα ημέρας μνήμης κοντά στην σημερινή, που να αφορά και πάλι τους μαθητές!

 

Σοφία Αντωνοπούλου

Φιλόλογος

https://www.lamiareport.gr/index.php/apopseis/item/182554-i-ekpaidefsi-enopion-mias-neas-apeilis

Η ξύλινη βαλίτσα

 Σε μια ξύλινη βαλίτσα

στοίβαξες φτώχεια και ορφάνια

και κίνησες απ'το χωριό σου

την ελπίδα οπουδήποτε γυρεύοντας.

Στο Καρπενήσι θέλησες

οικοδόμος να μάθεις

με τσιμέντο και τούβλα,

σκληρά υλικά,

την ζωή σου να χτίσεις

πάνω στα συντρίμμια

του οδυνηρού παρελθόντος.

Ο ίδιος, όμως αρνήθηκες να καλουπωθείς.

Έτσι, στην Καρδίτσα

μυήθηκες στην τέχνη του τσαγκάρη

δέρμα πάνω σε καλαπόδι

έφτιαχνες παπούτσια

μα για τον εαυτό σου κράτησες

όχι ζευγάρι αλλά μονό.

Το μαγαζί που άνοιξες

τάισε την οικογένειά σου,

έμπορος, όμως, δεν ήσουν

αλισβερίσια, παζάρια και καλοπιάσματα

απεχθανόσουν.

Προίκες και προξενιά

σπίτια και πανωπροίκια

τρεις αδερφές και δύο κόρες

κλήθηκες ν' αποκαταστήσεις.

Προξενιό ήταν και η μάνα μου

για σένα

Τα "σ' αγαπώ" τα 'χες ξοδέψει

στο εργένικο σεργιάνι σου,

γι'αυτό δεν φύλαξες

ούτε στερνό για δαύτην.

"Σ' αγαπώ"...

Άραγε, το 'ξερες; Να το 'χες πει ποτέ σου;

Από τα χείλη σου δεν τα άκουσε ποτέ

μήτε αδελφός, μήτε σύζυγος, μήτε κόρη

Μονάχα το 'νιωθα

κρατώντας με από μωρό

στο τριχωτό σου στέρνο.

Εκεί φώλιαζα. Εκεί ηρεμούσα

από μικρή στην αγκαλιά σου.

Το 'νιωθα στην ανάσα σου.

"Είσαι η ζωή μου" μου 'λεγες

"Το καμάρι μου", 

"ίδια η μάνα μου, η Σοφία

που μου την πήρε ο Θεός

στα πέντε μου

μετά από μια κηδεία"

Γι' αυτό δεν ήθελες τα μαύρα,

τις εκκλησιές και τα λιβάνια

"Μην κλάψεις" μου πες

"και μην μαυροφορεθείς

Την σειρά μου θα βγάλω.

Να μην λυπηθείς"

Μα η αγάπη της κόρης

γοερή προσευχή

το δάκρυ κυλά

χοή 

για τον εξαγνισμό 

της δικής σου, της δικής μου ψυχής!

Στην ξύλινη βαλίτσα σου

στρίμωξες αναμνήσεις, εμπειρίες

βάσανα, λύπες, χαρές και αμαρτίες.

Σ'αυτήν πάντα τα κλείδωνες

σε κανέναν ποτέ δεν τα εκδήλωνες.

Παντού με την ξύλινη βαλίτσα, 

Μα στο στερνό σου ταξίδι

την άφησες πίσω

 πικρή κληρονομιά.

 Το κλειδί της, βέβαια, το πήρες

 πιστεύοντας 

 πως είναι του Παραδείσου τα κλειδιά!

                                 Σοφία Αντωνόπουλου

                                 29/11/2020

Ο ΧΡΟΝΟΣ

 

Ο ΧΡΟΝΟΣ

Αδυσώτητος εραστής της ταχύτητας…

Σαν αστραπή «ξεπετά» την ευτυχία,

βασανιστικά αργά συμπεριφέρεται στη δυστυχία.

«Παγώνει» κάποτε στιγμές αμηχανίας,

δεν συγχωρεί ανάπαυλες ηρεμίας.

Σαδιστής της καθημερινότητας,

επιζητεί την απλότητα.

Δικαιώνει τη δράση,

και κάμπτει την αντίδραση,

όταν η ζωή άλλα ποθεί.

Εξοικειωμένος με το θάνατο,

δεν τον «αγγίζει» ο πόνος.

Ο Έρωτας, η Αγάπη και η Αισιοδοξία «κολλητάρια» του,

Το Μίσος, η Απάθεια και η Απαισιοδοξία οι εχθροί του.

«Ζωγράφος» της αγαστής ομορφιάς,

«Χαράκτη»ς των ανελέητων γηρατιών.

«Φόρος» επαχθής για τους αχάριστους,

«λαχείο» κερδοφόρο για τους ακάματους!

Σ.Α. 4/ 10/ 2018

 

Μια πορεία έφτασε στο τέλος της…

Ένα νέο ταξίδι ξεκινά…

 

Με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των πανελλήνιων εξετάσεων ολοκληρώθηκε μια, ομολογουμένως, περίεργη, διαφορετική πορεία που διέγραψαν οι υποψήφιοι με πολλές εκπλήξεις, καθώς και οι μαθητές των υπόλοιπων τάξεων αντιμετωπίζοντας πρωτόγνωρες προκλήσεις. Αρκετοί ήταν αυτοί που ετοίμασαν τις «φοιτητικές τους αποσκευές» ανοίγοντας τα φτερά τους για ακόμα πιο μεγάλες επιτυχίες και διακρίσεις. Άλλοι, πάλι, αξιολογώντας το αποτέλεσμα βρίσκονται ενώπιον κρίσιμων αποφάσεων με πολύτιμα εφόδια, πλέον, έχοντας πάρει το «βάπτισμα του πυρός». Οι υπόλοιποι, τέλος, οι μαθητές των μικρότερων τάξεων, βλέπουν, συγκρίνουν, προβληματίζονται, σχεδιάζουν το δικό τους ταξίδι…

Απευθυνόμενη, λοιπόν, σε κάθε κατηγορία νέων ξεχωριστά, θα ήθελα πρωτίστως να συγχαρώ τους επιτυχόντες και να τους ευχηθώ καλές σπουδές! Σύνεση, ψυχραιμία και φώτιση σε όσους τα αποτελέσματα δεν δικαίωσαν στο έπακρο τον αγώνα τους! Αισιοδοξία, δύναμη, θέληση και όραμα στους μαθητές που ξεκινούν το ταξίδι προς την υλοποίηση των ονείρων τους! Καλή ακαδημαϊκή και σχολική χρονιά σε όλο τον μαθητικό, φοιτητικό και εκπαιδευτικό κόσμο!

 

Πρότυπο Φιλολογικό Φροντιστήριο "Λόγος"
Σοφία Αντωνοπούλου
Χατζοπούλου 9 - Λαμία - ΤΚ 35132
Τηλ.2231036767
e-mail: info@logos.edu.gr

 

 

Καιρών ψυχανεμίσματα

 

Μέσα στην ανασφάλεια, ασφαλής

πού να νιώσω και πώς την ηρεμία να εξασφαλίσω;

Πού να στρέψω το βλέμμα μου, λίγη χαρά να αντικρίσω;

Τη μάσκα του φόβου φορώ

μα μαθαίνω με τα μάτια να γελώ.

 

Καρπός της απόστασης η αμηχανία

στραγγαλίζει την στοργή

το χάδι ενοχοποιεί.

Ύποπτο κάθε άγγιγμα

αποτεφρώνει τον πόθο

σβήνει την φλόγα της στιγμής.

 

Με ποια σκέψη και πού να δραπετεύσει ο νους;

Ποιος κρότος ευτυχίας

θα σπάσει τη σιωπή μου;

Πώς να υπάρχω

δίχως να παίρνω της ζωής τα μηνύματα;

Πώς να απέχω από την γλυκιά γεύση της επαφής;

 

Με όπλο την ελπίδα, τον αιμοδότη της ψυχής,

ατσαλωμένο με πίστη

και φυλαχτό την αγάπη στην καρδιά μου

ατρόμητος ρίχνομαι στο στίβο της ζωής

διεκδικώντας με πάθος κάθε στιγμή ευτυχίας!

 

Σοφία Αντωνοπούλου 16/8/20

 

…Στ’ Άγραφα της Καρδίτσας

Η απαράμιλλη ομορφιά του φυσικού τοπίου υπήρξε ανέκαθεν πηγή ζωής, πνευματικής ανάτασης, γαλήνης και ψυχικής ευφορίας. Αναζητώντας διέξοδο από την αγχογόνο κατάσταση των τελευταίων μηνών πού θα έβρισκε κανείς καλύτερο προορισμό για τους θερινούς μήνες; …Στα βουνά των Αγράφων! Στα πάτρια εδάφη!

Η Ρεντίνα, η «βασίλισσα» των Αγράφων, χτισμένη σε υψόμετρο 900 μέτρων στα όρια των νομών Καρδίτσας, Ευρυτανίας και Φθιώτιδας απέχει μόλις 56 χλμ από την Καρδίτσα, 52 χλμ από το Καρπενήσι, 85 χλμ από τη Λαμία (μέσω φράγματος Σμοκόβου). Κατάφυτη, καθώς περιβάλλεται από παρθένα δάση δρυός, ελάτης και καστανιάς, αποτελεί έναν «φυσικό πνεύμονα». Αποζημιώνει τον επισκέπτη όχι μόνο με το φυσικό κάλλος της, αλλά και με την ιστορία της (Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο, Μουσείο Εθνικής Αντίστασης), τους λατρευτικούς χώρους της (Ιερά Μονή Ρεντίνας,  Άγιος Γεώργιος κ.λ.π.), τα βυζαντινά μνημεία της (Βυζαντινό Μουσείο), τα πολλά σημεία ενδιαφέροντος (π.χ. Ζαχαράκι, Γέφυρα Παπαθεωνά κ.λ.π.). Οι ξενώνες, οι ταβέρνες, τα καφενεία- τσιπουράδικα, αλλά και όλα τα μαγαζιά (π.χ. παντοπωλεία, κρεοπωλεία κ.λ.π.) προσφέρουν τη δυνατότητα ζεστής - ανθρώπινης  φιλοξενίας και άνετης διαμονής, που απέχει μακράν από το πρότυπο του «βιομηχανοποιημένου- μαζικού τουρισμού». Εδώ, οι ορεσίβιοι κάτοικοι ξέρουν να καλοσωρίζουν και να περιποιούνται τον φιλοξενούμενο.

Διπλανό χωριό, το Αηδονοχώρι ή Χωταίνα, το χωριό του πατέρα μου. Τί να πει κανείς για το χωριό των 20 κατοίκων και των αμέτρητων «μεγάλων καρδιών» που γέννησε ο τόπος; Είναι το χωριό του Τάι Τάι και της πλούσιας πολιτιστικής παράδοσης. Συζητώντας με τον χοροδιδάσκαλο – ερευνητή Γ. Κατσή, που κατάγεται από το κοντινό Θραψίμι, δεν θα ξεχάσω τον θαυμασμό του ξεδιπλώνοντας τα τραγούδια, τα ήθη και τα έθιμα του συγκεκριμένου και μόνο χωριού! Τόπος φτωχός, μα ευλογημένος, υπό τη σκέπη της Αγίας Παρασκευής!

Μα η περιοχή έχει αμέτρητες χρυσές εφεδρείες! Την Λουτροπηγή. Το χωριό – εξώστη – για μένα – με την μοναδική θέα προς την Λίμνη Σμοκόβου, χτισμένο αμφιθεατρικά μαγεύει ακόμη και τον διερχόμενο, που δεν θα αντιστεκόταν σε μια στάση στην όμορφη πλατεία. Τα Λουτρά Σμοκόβου. Πιστοσποιημένα, εγκεκριμένα από τις αρμόδιες υπηρεσίες και πολυδιαφημισμένα από τους λουόμενους που είδαν την υγειά τους! Σας διαβεβαιώνω κι εγώ!

Κρύβει τόσους θησαυρούς αυτός ο τόπος…Θα μπορούσα να συνεχίσω την περιγραφή, μα φοβάμαι πως, αφενός θα παρέλειψα σημαντικά σημεία και πληροφορίες, αφετέρου ανατρέχοντας ο ενδιαφερόμενος σε ταξιδιωτικούς οδηγούς θα μπορούσε να αντλήσει πλουσιότερο υλικό για την ορεινή περιοχή των Αγράφων  Καρδίτσας. Η  γνήσια αγάπη μου για τον τόπο και το πάθος της «σκουρογόνατης» Χωταινίτισσας αποτέλεσαν το έναυσμα για να γράψω τούτες τις αράδες…

Ας έχουμε, λοιπόν, κατά νου πως οι «ρίζες» μας είναι αυτές που θρέφουν το δέντρο της ζωής μας και ο τόπος μας είναι ευλογημένος!

Σοφία Αντωνοπούλου

Φιλόλογος

https://www.karditsalive.net/arthra/%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85-%E2%80%A6%CF%83%CF%84%E2%80%99-%CE%AC%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82

21 Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

ΣΤΙΧΟΥ ΩΔΕΣ

Στίχος

Δάκρυ στο πρόσωπο της θλίψης

Όψη της φαντασίας

Εκδήλωση χαράς

Φωνή στο στόμα της ιδεολογίας

Προβολές της φαντασίας

Αναμόχλευση της μνήμης

Ανάσυρση απωθημένων

Ήχος μελωδίας

Απόδοση τιμών

Μυρωδιά του έρωτα

Έκφραση της αγάπης

Επιφώνημα αναστεναγμού

Γέλιο της χαράς

Προσωποποίηση του "Εσύ"

Μα και στα δύσκολα του "Εγώ"

Μάτια της ψυχής

Στίχος

Πρόσωπο της ζωής

Σοφία Αντωνοπούλου 21/3/2020

Τηλεκπαίδευση – Κορωνοϊός: 1- 0

Η απειλή του κορωνοϊού και η ανάγκη λήψης μέτρων για την προστασία της δημόσιας υγείας, προκάλεσαν αδιαμφισβήτητα σωρεία προβλημάτων και ανέδειξαν σοβαρές δυσκολίες πρακτικής φύσης. Μία εξ αυτών αποτέλεσε και η απόφαση για το κλείσιμο όλων των εκπαιδευτικών μονάδων, δημιουργώντας αμηχανία και πανικό στην εκπαιδευτική αλλά και μαθητική κοινότητα.

Ωστόσο, προσεγγίζοντας το ζήτημα από μια πιο ψύχραιμη και λογική σκοπιά, μπορεί να συνειδητοποιήσει κανείς την αξία της τεχνολογίας και των δικτύων, προκειμένου να προχωρήσει σε αξιοποίηση των ηλεκτρονικών εργαλείων, υπερβαίνοντας τις δυσκολίες από την απαγόρευση της διά ζώσης διδασκαλίας.

Η αλματώδης ανάπτυξη των δικτύων και των τηλεπικοινωνιών έχει ανοίξει καινούργιους ορίζοντες και προσφέρει νέες σημαντικές δυνατότητες. Τα δίκτυα υπολογιστών έχουν εκμηδενίσει τις αποστάσεις και προσφέρουν καινούργιες ευέλικτες μορφές επικοινωνίας. Η χωρητικότητα των γραμμών διασύνδεσης έχει αυξηθεί πολύ τα τελευταία χρόνια, δημιουργώντας τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών. Είναι προφανές ότι οι δυνατότητες αυτές δεν θα άφηναν ασυγκίνητο το χώρο της εκπαίδευσης. Οι νέες τεχνολογίες μπορούν να αποτελέσουν ένα ισχυρό εργαλείο για την ενδυνάμωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και να δώσουν μία άλλη διάσταση στη μάθηση.

Έτσι, χρησιμοποιείται πλέον συχνά ο όρος elearning, προσπαθώντας να αποτυπώσει οποιαδήποτε μορφή ηλεκτρονικής εκπαίδευσης που χρησιμοποιεί τους πόρους του διαδικτύου ή γενικότερα τις δυνατότητες των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Η εκπαίδευση βέβαια μέσω οποιασδήποτε μορφής του διαδικτύου, αποτελεί ένα τμήμα μόνο της εκπαίδευσης από απόσταση (distance learning), η οποία φυσικά δεν πρέπει να συνδέεται μόνο με τη χρήση των Η/Υ και του διαδικτύου.

Για να προσδιοριστεί καλύτερα η έννοια της τηλεκπαίδευσης έχουν καθοριστεί τρεις διαφορετικές μορφές:

• Η τηλεκπαίδευση σε εξατομικευμένο ρυθμό (self- paced training). Σε αυτή την περίπτωση προσφέρονται στον εκπαιδευόμενο συνδυασμός εκπαιδευτικών υλικών (βιβλία, αναφορές στο δίκτυο, μαγνητοσκοπημένα μαθήματα, σημειώσεις, προγράμματα εκμάθησης βασισμένα σε υπολογιστή κτλ), συνήθως χωρισμένα σε ενότητες (μαθήματα), τα οποία ο εκπαιδευόμενος διαχειρίζεται με το δικό του ρυθμό, αποφασίζει δηλαδή ο ίδιος πότε και που θα τα χρησιμοποιήσει. Στην περίπτωση αυτή δεν υπάρχει σημαντική επικοινωνία με διδάσκοντα ή με άλλους εκπαιδευόμενους. ƒ
• Η ασύγχρονη τηλεκπαίδευση (asynchronous e-learning). Η περίπτωση αυτή μοιάζει αρκετά με την προηγούμενη. Παρέχεται στους συμμετέχοντες η δυνατότητα να εργαστούν με το υλικό προς διδασκαλία οπουδήποτε και οποτεδήποτε έχοντας όμως παράλληλα δυνατότητα ασύγχρονης επικοινωνίας με τους υπόλοιπους συμμετέχοντες και με τον εκπαιδευτή. Το υλικό διδασκαλίας δεν είναι απαραίτητο να έχει δοθεί όλο από την έναρξη του μαθήματος αλλά μπορεί να προσφέρεται στους εκπαιδευόμενους σταδιακά. Ο ρυθμός μελέτης και εργασιών καθορίζεται από τον εκπαιδευτή σε συνεργασία πάντα με τους εκπαιδευόμενους. 
• Η σύγχρονη τηλεκπαίδευση (synchronous e-learning). Σε αυτή την περίπτωση το μάθημα γίνεται κανονικά αλλά οι εκπαιδευόμενοι και ο διδάσκων καθηγητής μπορούν να βρίσκονται σε διαφορετικό τόπο ο καθένας και χρησιμοποιώντας τεχνολογίες τηλεδιάσκεψης να βρίσκονται όλοι σε μία εικονική αίθουσα διδασκαλίας. Η διεξαγωγή του μαθήματος γίνεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να προσφέρει τις ίδιες ή και παραπάνω δυνατότητες με αυτές που προσφέρονται σε μία παραδοσιακή αίθουσα.

Συνεπώς, οι εκπαιδευτικές δομές μπορεί να έκλεισαν προσωρινά τις πόρτες τους, αλλά έχουν την δυνατότητα να προσφέρουν στους μαθητές τους αφειδώς τη γνώση…

Σοφία Αντωνοπούλου

Οι «ρίζες» του… Χριστουγεννιάτικου δέντρου

Οι «ρίζες» του… Χριστουγεννιάτικου δέντρου